Cieślikowski Jan Marcin (1842–1927), oficer powstańczy, inżynier. Syn Jana i Antoniny z Kuleszów, ur. 11 XI w Bielsku. Po ukończeniu gimn. w Białymstoku od jesieni 1862 był wychowawcą dzieci leśniczego Łowickiego w dobrach senatora Kruzenszterna. 19 I 1863 C. został aresztowany pod zarzutem udziału w powieszeniu kowala-szpiega ros., ale z braku dowodów winy po dziewięciu dniach zwolniony z zaliczeniem do kategorii podejrzanych. Korzystając z wolności, całkowicie oddał się pracy konspiracyjnej i z chwilą zorganizowania pod Białymstokiem oddziału pod komendą płk. Duchińskiego znalazł się w jego szeregach. Odbył całą kampanię początkowo w piechocie grodzieńskiej, następnie w kawalerii litewskiej pod dow. Kazimierza Kobylińskiego, później Walerego Wróblewskiego, gdzie osiągnął stopień porucznika, dowódcy plutonu. Brał udział we wszystkich bitwach i potyczkach oddziału, m. in. pod Waliłami (29 IV), Wielkim Uhłem i Różaną (16 VI), Puchłami (5 VIII), Zambrowem (3 IX), Księżopolem (12 X), Kolanem (18 XI), Małą Bukową (31 XII), Uścinowem (6 I 1864) i Łubkami (14 I 1864). Pod Zambrowem koło Sań był ranny lancą kozacką, spadł z konia i uratował się niemal cudem. Z rozbitkami kawalerii litewskiej przekroczył granicę Galicji w okolicy Niska. Za granicą C. rozpoczął studia na wydz. inżynierii Politechniki w Zurychu i w r. 1868 uzyskał dyplom inżyniera. Od tego czasu w ciągu przeszło czterdziestu lat pracował w charakterze inżyniera, przede wszystkim przy budowie kolei na terenie Austro-Węgier. W r. 1879–80 odbył uzupełniające studia z zakresu melioracji w Akademii Roln. w Dublanach, w Niemczech, Belgii i Francji. Od r. 1881–1912 znajdował się na służbie w Zarz. Państw. Kolei i późniejszym Min. Kolei w Wiedniu, uzyskując z czasem stanowisko st. radcy budowniczego, szefa oddz. studiów i tras kolejowych. Z większych prac, wykonanych przez C-go, wymienić należy: projekt regulacji Dunaju w połdn. Węgrzech (1871), założenie ksiąg urzędowych dla zakładów wodnych w pow. skałackim i kałuskim (1877–9), projekt regulacji Łomnicy pod Babinem (1880) oraz budowę kolei: Karlstadt–Fiume (1868–71), kolei arcyksięcia Albrechta (1872–7), Stanisławów–Husiatyn (1881–5), Stryj–Beskid (1885–7), Halicz–Tarnopol (1892), Przeworsk–Rozwadów (1896), Lwów–Brzeżany–Podhajce, Tarnopol–Zbaraż, Lwów–Sambor–Sianki (1906–12). Przy budowie kolei C. pracował najpierw jako kierownik poszczególnych odcinków, później jako kierownik naczelny. W r. 1912 przeszedł na emeryturę i osiadł we Lwowie. W r. 1921 przeniósł się do Bydgoszczy i tam zmarł 22 III 1927. Jako weteran-oficer C. uzyskał w odrodzonej Polsce stopień kapitana, a za czyny bojowe został odznaczony orderem virtuti militari.

Charkiewicz W., Porucznik kawalerii litewskiej, »Słowo« 1937, nr 235; Chołodecki J., Pamiętnik powst. styczn., Lw. 1913; Maliszewski J., Powst. styczniowe, W. 1932; Zieliński St., Bitwy i potyczki 1863–4, Raperswil 1913; Aramowicz I., Pamiętnik, rkp. Centr. Bibl. Wojsk. nr 1835; Arch. Państw. w Wil., Kanc. Grodz. Gub. nr 1790; dokumenty rodzinne u E. i H. Chrzanowskich w Toruniu; Zbiory Rapperswil.

Walerian Charkiewicz